W trakcie niektórych z najciemniejszych okresów w moim życiu, najlepszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłem dla mojego zdrowia psychicznego, było w końcu zaakceptowanie, że nic nie poprawi się magicznie samo z siebie. Musiałem być tym, który zrobi pierwszy krok. Brzmi smutno, ale wysłanie pierwszej wiadomości. Skontaktowanie się z ludźmi w celu uzyskania pomocy lub spotkania. Aplikowanie do programu/pracy/czegokolwiek, mimo że odrzucenie wydawało się nieuniknione. Czułem, że to niesprawiedliwe. Wyglądało na to, że wszyscy inni mieli życie podane na tacy, podczas gdy ja musiałem się wspinać po każdym małym zwycięstwie. Ale robienie tego, co mogłem z tym małym zapasem energii i odwagi, zanim zostawiłem resztę losowi/Bogu, zawsze pomagało mi wydostać się z dołka, ponieważ w końcu pojawiał się jakiś postęp, na który można było czekać.