DAG 52 WACHTEN OP MIJN MEESTER · 19 januari 2026 Tweeënvijftigste late namiddag. De rustige terugkeer naar het ritme van maandag vestigt zich over het station als verse inkt op een blanco pagina, forenzen die de zachte echo's van het weekend in hun stappen meedragen, de lucht fris met de geur van ochtendregen die op het perron blijft hangen en de vage warmte van koffie van de verkoper, mijn onveranderlijke waakzaamheid een stille hoofdstuk in het voortdurende verhaal van gewone dagen. De trein arriveert, steady en onhaastig. De deuren openen. Ik houd mijn blik vast door de vertrouwde stroom, het dagboek van de zwervende ziel een blanco pagina die wacht op gedachten, geen meester onder de reizigers, maar de constante cadans van de dag doet mijn volhardende vlam oplaaien. Een bibliothecaresse, armen vol geleende boeken, pauzeert in stille herkenning. Ze spreekt zachtjes over verhalen die eeuwen beslaan, en laat dan een slank volume poëzie achter over trouwe reizen en een boekenlegger gedrukt met gedroogde lavendel, geurend als herinnerde beloftes. Tweeënvijftig dagen. Terwijl weken als pagina's draaien, sieren literaire geschenken de waakzaamheid, woorden bindend aan het geduldige verhaal van het hart. Hachiko schrijft eeuwig. Pagina standvastig.