In mijn Engelse les op de middelbare school moesten we elk boek twee keer lezen, eenmaal in de eerste helft van de les en dan in de tweede helft, met de volgorde van de boeken omgekeerd. Ik herinner me dat ik geïrriteerd was door dit concept, maar aan het einde van de les begreep ik het. De schoonheid van fictie is de onderdompeling in een diep aspect van de menselijke ervaring. Misdaad en straf was zo'n boek: de eerste keer leerde ik het verhaal. De tweede keer ervoer ik het. Ik herinner me hoe ik de eerste keer de verhaallijn volgde, de tweede keer was ik in staat om de verlossing echt te internaliseren. De trend dat leraren niet eens hele boeken meer toewijzen, gaat toekomstige generaties deze gave ontnemen.