De wiegen van de beschaving over de hele wereld

Gedurende het grootste deel van de menselijke geschiedenis leefden mensen in kleine groepen die vaak verhuisden en weinig achterlieten. Toen, op een paar specifieke plaatsen, brak dat patroon. Bevolkingen vestigden zich permanent, velden werden jaar na jaar bewerkt, en dorpen breidden zich uit tot steden die niet langer afhankelijk waren van constante beweging om te overleven. In Zuidwest-Azië zorgde seizoensgebonden overstroming langs de Tigris en de Eufraat voor verse slib op de overstromingsvlakte, waardoor herhaalde oogsten van tarwe en gerst mogelijk waren. Die surplus ondersteunde dichte steden, fulltime ambachtslieden en heersers die irrigatiekanalen organiseerden en graan opsloegen. In de Indusvallei volgden steden zoals Mohenjo-daro gestandaardiseerde straatnetwerken en afwateringssystemen, wat wijst op gecoördineerde planning op een schaal die zelden elders in die tijd werd gezien. Soortgelijke veranderingen vonden plaats ver van Mesopotamië. In het noorden van China vormden zich vroege staten langs de Gele Rivier, waar loessgronden gemakkelijk te bewerken waren maar gevoelig voor destructieve overstromingen die collectieve controle vereisten. In Meso-Amerika ondersteunde maïslandbouw groeiende populaties zonder de hulp van grote rivieren, terwijl in de Andes boeren terrassen in steile hellingen sneden en aardappelen op grote hoogte nabij het Titicacameer domesticeren. Geen van deze regio's leerde van de anderen. Schrijven, steden en formeel leiderschap verschenen afzonderlijk, gevormd door lokale landschappen en beperkingen. Eenmaal gevestigd breidden deze samenlevingen zich naar buiten uit, veranderden hun omgevingen en lieten records, ruïnes en tradities achter die nog steeds grote delen van de wereld vandaag de dag definiëren. Bron: Encyclopaedia Britannica