Ewidentnie, prezydent Trump uważa, że Grenlandia uczyni Stany Zjednoczone potężniejszymi. Jednak bardziej prawdopodobne jest, że stanie się odwrotnie. Prawdziwe możliwości w Arktyce nie są określane tylko przez "flagę nad terytorium". Arktyka to teatr, w którym kontrola składa się z trzech warstw: fizycznej obecności, zdolności do utrzymania i wsparcia tej obecności w czasie oraz zdolności do ograniczenia dostępu konkurentów. Posiadanie Grenlandii mogłoby przede wszystkim wzmocnić USA na wejściu do Arktyki z Atlantyku - służąc jako baza dla operacji, monitorowania i stworzenia węzła logistycznego. Jednocześnie nie daje to automatycznie kontroli nad głównymi szlakami arktycznymi: Północna Droga Morska (NSR) pozostaje korytarzem kontrolowanym przez Rosję wzdłuż rosyjskiego wybrzeża, podczas gdy Przejście Północno-Zachodnie (NWP) to kanadyjski archipelag z prawnymi niejasnościami, które nie znikną po zmianie statusu Grenlandii. Rozważmy trzy możliwe scenariusze dla przedsięwzięcia Grenlandii prezydenta Trumpa: W najbardziej pozytywnym scenariuszu, w którym USA zyskują suwerenną kontrolę nad Grenlandią, zachowując jednocześnie współpracę transatlantycką, zysk dla Waszyngtonu jest całkowity - zarówno operacyjno-logistyczny, jak i regulacyjny. USA mogłyby szybciej rozwijać infrastrukturę podwójnego zastosowania i kanały komunikacyjne bez politycznych zatwierdzeń, skutecznie przekształcając wyspę w swój własny węzeł logistyczny w północnym Atlantyku. Dodatkowo, narzędzie "odmowy" jest wzmocnione: suwerenność pozwala na ściślejszą kontrolę nad dostępem osób trzecich do portów, danych i krytycznej infrastruktury oraz szybsze blokowanie niepożądanych inwestycji. W zakresie zasobów ułatwiłoby to również dostęp do rzadkich ziem i szerszego pakietu krytycznych materiałów. Jednak bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest to, że aneksja Grenlandii byłaby związana z zerwaniem transatlantyckiej współpracy w zakresie bezpieczeństwa. W takim przypadku USA mogłyby wzmocnić kontrolę nad jednym węzłem, ale osłabić ogólną kontrolę regionalną. Korzyść taktyczna jest jasna: autonomiczna baza z maksymalną suwerenną kontrolą nad licencjami, inwestorami i reżimami dostępu do zasobów, tworząc silniejszą barierę dla chińskiej obecności na wyspie. Jednak straty strategiczne pojawiają się głównie w logistyce: Arktyka wymaga nie tylko punktów na mapie, ale sieci portów, obiektów naprawczych, korytarzy powietrznych, wspólnych systemów SAR i ciągłej wymiany danych. Zerwanie z Europą oznaczałoby utratę tej "głębokości logistycznej", co skutkowałoby droższą, wolniejszą i mniej przewidywalną obecnością USA na wysokich szerokościach geograficznych, która musiałaby być utrzymywana niezależnie, z większymi zapasami, statkami zaopatrzeniowymi i infrastrukturą kontraktową, jednocześnie zwiększając koszty ubezpieczenia i operacyjne. W zakresie zasobów takie zerwanie mogłoby obniżyć część zysków z kontroli nad rzadkimi materiałami ziemskimi. Suwerenność nad złożami nie równa się stabilnym dostawom: krytyczne materiały wymagają długich cykli inwestycyjnych, technologii przetwarzania, standardów i rynków. Bez partnerstwa z UE rosną ryzyka finansowe i regulacyjne, "legitymacja" wydobycia spada, a projekty stają się bardziej toksyczne dla inwestorów z powodu konfliktów politycznych i potencjalnych europejskich kontrakcji. W końcu sytuacja może stać się "zasoby istnieją, łańcuch dostaw nie": USA kontrolują dostęp i licencje, ale napotykają opóźnienia w rzeczywistym wydobyciu i przetwarzaniu, co oznacza, że zasoby geologiczne nie są przekształcane w strategiczne dostawy dla technologii wysokich i obrony. Systemowo, ten scenariusz również przesuwa równowagę bezpieczeństwa na korzyść Rosji. Nawet jeśli USA ściśle ograniczają chińską obecność w Grenlandii, podzielony Zachód otwiera szerszą przestrzeń dla Moskwy do tworzenia "szarych stref" w północnym Atlantyku i Arktyce - od presji na infrastrukturę podwodną po incydenty nawigacyjne i demonstracje siły, które stają się bardziej niebezpieczne w braku skoordynowanych odpowiedzi sojuszniczych. Główna dylemat zatem pojawia się: aneksja zwiększa wolność USA na wyspie, ale zerwanie transatlantyckie podważa kluczowy warunek dla potęgi arktycznej - odporność sieci i zdolność do utrzymania obecności w czasie, efektywnie i kosztowo, w najtrudniejszym teatrze nowoczesnej geopolityki. Mówiąc prosto, w zakresie surowej siły i liczby, USA i ich sojusznicy już pozostają w tyle za Rosją w możliwościach arktycznych: Rosja ma około 40 lodołamaczy, w tym 8 napędzanych energią jądrową, podczas gdy USA mają tylko 2 lodołamacze polarne, a główne wzmocnienie pochodzi od sojuszników: Kanada (18 lodołamaczy), Finlandia (8) i Szwecja (5). Jednak w zakresie czujników, domeny podwodnej i zintegrowanej logistyki przewaga leży po stronie USA i ich sojuszników dzięki zintegrowanej infrastrukturze północnoatlantyckiej i sieci NORAD. Jeśli współpraca transatlantycka zostanie zerwana, USA zachowają przewagę technologiczną (czujniki, przestrzeń i domeny podwodne), ale stracą główny kompensator - "lukę w lodołamaczach", co oznacza wsparcie logistyczne i przemysłowo-operacyjne sojuszników. W takim przypadku przewaga Rosji w utrzymywaniu obecności na powierzchni w lodzie (40/8 vs. 2) staje się znacznie bardziej decydująca dla rzeczywistej kontroli w Arktyce.