Bunu birçok açıdan izlemek gerçekten dikkat çekici. Diplomatik boyut var; Amerikalı Dışişleri Bakan Yardımcısının herkese karşı bir şey söylememesi gerekiyor. Ama o eski geleneklere saygı talep edenler, kendi vatandaşlarından korkan ve giderek zorbalığa dayalı sansürle onları bastıran aynı elitler olduğunda, nezaket hakkını tamamen kaybetmişlerdir. Alman elitlerinin sadece okuduktan sonra da boyun eğdiğini hayal edebilirsiniz. Sonra taktiksel taraf var. Sarah Rodgers, söylediklerinin Almanya'da konuşmaya izin verilmediğini gayet iyi biliyor. İşte bu yüzden bunu bu kadar açık ve güçlü bir şekilde söylüyor, neredeyse Alman hükümetini tepki vermeye cesaret ediyor. Mesele ise ince ikna etmenin tam tersidir (ki bu işe yaramadı). Bunun yerine, Alman hükümetini kendisine saldırmaya davet ediyor, bu da baskılarını daha da görünür ve kendini suçlayıcı hale getirir. Bunun içinde daha derin bir tarihsel mesaj da var. Amerika Birleşik Devletleri, II. Dünya Savaşı'ndan sonra Almanya'yı özgürleştirmek için kan ve hazineyi feda etmedi ki, Almanya farklı bir bahaneyle sessizce eski otoriter alışkanlıklara geri dönsün. Ve eğer bunu yapmakta ısrar ederse, Amerikan hoşgörülü ya da sessizliği varsaymamalıdır. O dönem sona erdi. Sarah Rodgers'ın burada ne yaptığını anlatan bir makale yazabilirsiniz, bunun çoktan geldiğini ve Başkan Trump'ın mucizevi yeniden seçim zaferi olmadan bunların hiçbiri olmayacağını söylemek yeterli. Başka herhangi bir yönetim altında, işler her zamanki gibi devam ederdi; otoriterliğe kaymaya göz yumup gelecek nesilleri kaçınılmaz karmaşayı temizlemeye bırakırdı.