Dit is opmerkelijk om op meerdere niveaus te bekijken. Er is de diplomatieke dimensie, waar een Amerikaanse ondersecretaris van Buitenlandse Zaken niet geacht wordt om de zaken bij de naam te noemen. Maar wanneer de mensen die respect voor die verouderde conventies eisen, precies diezelfde elites zijn die bang zijn voor hun eigen burgers en hen onderdrukken door middel van steeds tyranniekere censuur, hebben ze elke aanspraak op beleefdheid verloren. Je kunt je bijna voorstellen dat Duitse elites een whiplash krijgen alleen al van het lezen ervan. Dan is er de tactische kant ervan. Sarah Rodgers weet heel goed dat wat ze zegt, niet is toegestaan in Duitsland. Dat is precies waarom ze het zo bot en krachtig zegt, bijna uitdagend voor de Duitse regering om te reageren. Het punt is het tegenovergestelde van subtiele overtuiging (dat werkte niet). In plaats daarvan nodigt ze de Duitse regering uit om tegen haar uit te vallen, wat hun onderdrukking nog zichtbaarder en zelfincriminerend zou maken. Er is ook een diepere historische boodschap ingebed in dit. De Verenigde Staten hebben geen bloed en schatten opgeofferd om Duitsland na de Tweede Wereldoorlog te bevrijden, zodat het stilletjes terug kan glijden in oude autoritaire gewoonten onder een andere voorwendsel. En als het erop staat dat te doen, moet het niet rekenen op Amerikaanse verdraagzaamheid of stilte. Die tijd is voorbij. Je zou een heel essay kunnen schrijven over wat Sarah Rodgers hier doet, maar het volstaat te zeggen dat het lang over due is en dat niets hiervan zou gebeuren zonder de wonderbaarlijke herverkiezing van president Trump. Onder elke andere administratie zou het business as usual zijn, de ogen sluiten voor de glijpartij naar autoritarisme en toekomstige generaties laten opruimen na de onvermijdelijke rommel.