To jest niezwykłe do obserwacji na wielu poziomach. Istnieje wymiar dyplomatyczny, w którym amerykański podsekretarz stanu nie powinien nazywać rzeczy po imieniu. Ale kiedy to właśnie elity, które domagają się poszanowania tych przestarzałych konwencji, są tymi samymi elitami, które boją się swoich obywateli i tłumią ich poprzez coraz bardziej tyraniczną cenzurę, utraciły wszelkie prawo do grzeczności. Można niemal wyobrazić sobie niemieckie elity dostające szoku tylko z powodu przeczytania tego. Jest też strona taktyczna. Sarah Rodgers doskonale wie, że to, co mówi, nie jest dozwolonym mówieniem w Niemczech. To właśnie dlatego mówi to tak bezpośrednio i stanowczo, niemal wyzywając niem rząd do reakcji. Chodzi o coś przeciwnego do subtelnej perswazji (która nie zadziałała). Zamiast tego zaprasza niemiecki rząd do zaatakowania jej, co uczyniłoby ich represje jeszcze bardziej widocznymi i obciążającymi ich samych. Jest też głębsza historyczna wiadomość osadzona w tym. Stany Zjednoczone nie poświęciły krwi i skarbów, aby wyzwolić Niemcy po II wojnie światowej, aby mogły cicho wrócić do starych autorytarnych nawyków pod innym pretekstem. A jeśli będą się upierać przy tym, nie powinny zakładać amerykańskiej pobłażliwości ani milczenia. Ta era się skończyła. Można by napisać cały esej, rozpakowując to, co robi Sarah Rodgers, wystarczy powiedzieć, że to było dawno spóźnione i że nic z tego nie wydarzyłoby się bez cudownego zwycięstwa prezydenta Trumpa w wyborach. Pod jakąkolwiek inną administracją, wszystko byłoby po staremu, odwracając wzrok od zjazdu w stronę autorytaryzmu i pozostawiając przyszłym pokoleniom sprzątanie nieuchronnego bałaganu.