Birçok insan çok katı ve başkalarına karşı talepkar, ama özellikle kendilerine karşı hoşgörülüdürler ve yapamıyorlarsa birçok sebep sunabilirler. Yüzeyde bu bir "çifte standart"tır, ama aslında bu gerçek kendini kabul etme değil, gerçek benlikten kaçış - sürekli rasyonalizasyonla kendini kandırmaktır. Bu davranışın arkasında genellikle iki psikolojik durum vardır. İlki bilinçsiz rasyonalizasyondur. Çifte standart olduğunu fark etmemişti. Onun bilişinde başkaları bunları "yapmalı" - mükemmel olmalılar, onu anlamalı, sevmeli ve saygı duymalılar. Ama kendisi başkalarını anlama ve görme yeteneğine sahip değil. Bu durum genellikle psikolojik gelişimin bir çocuk gibi nispeten erken bir aşamada kalmasına yol açar: tıpkı ebeveynleri gibi, her zaman başkalarının ona bakmasını ve duygularının sorumluluğunu almasını bekler; Rahatsız olduğu sürece ağlar ve suçlar, sorunun başkalarında olduğunu düşünür. "Başkalarından da sorumlu olmam gerekiyor" ya da "eşitiz" gibi bir seviyeye ulaşmadı. İkincisi ise bilinçli ama gerçek benliği taşıyamaz. Aslında kendisinde bir şeylerin yanlış olduğunu biliyor ve çifte standartını biraz anlıyor, ama yüzeyde "sorun yok ve mükemmel" imajını korumak zorunda. Gerçek benliğini ortaya çıkardığında, değerinin çökeceğini hissedecek. Bunun arkasında gerçek benliğin reddedilmesi vardır. Eksiklikleri olduğunu biliyor ama bu eksiklikler güçlü bir utanç ve kaygı getirecek, dayanamaz, bu yüzden sadece başkalarını suçlayıp başkalarının sorunlarını hedef alarak inkarını savuşturabilir. Başkalarını küçümsediği anda kısa bir anlığına hissedebiliyor: "Ben başkalarından iyiyim." ” Ve gerçek olgunluk durumu hem kişinin içinde hem dışında nispeten tutarlıdır. Dışarıdan başkalarına sert olmak zorunda değilsin, ama kendi eksikliklerini içsel olarak tolere edebilir ve kabul edebilirsin, ve gerçek benliğinle kalmaya cesaret edebilirsin. Bir kişi "Eksiklikler ve küçük sorunlarla yaşıyorum" diye itiraf edebildiğinde, başkalarının böyle var olmasına izin vermek onun için daha kolay olur. Daha olgun, entegre bir düşünce tarzı – herkesin iyi ve kötü yanları vardır ve bunlar aynı bütündür.