🇮🇷İRAN'IN PROTESTOLARI: KÜLLERIN ALTINDAKI ALEVLER İran'ın protestocuları, yıllarca hazırlanmış yavaş ateşler gibi yükseliyor, sessiz acı katmanlarıyla besleniyor. Öğrenciler, dükkan sahipleri, anneler, işçiler, manşetlerin peşinden koşmuyorlar, nefes almaya çalışıyorlar. Bu son protesto turu dış dünyaya tanıdık gelebilir, ancak ton değişti. İlahiler daha az umut ve daha çok yorgunluk taşır, yorgunluk sessizliğini bozar. Bu ayaklanmaları besleyen şey, Tahran'ın ısrar ettiği gibi yabancı etki değil. Hayat bu; günlük, ezici, gözetimli hayat. Ücretler enflasyonla yetişemez. İşler yok olur, diplomalar birikir. Konuşma, giyim ve hareket denetimi bazen şiddetle denetlenir. Özel alanlar bile dolu hissettiriyor. İran'ın sokakları, alan isteyen vatandaşlarla dolu. Yaşamak, çalışmak, düşünmek, korkusuz nefes almak için bir alan. Talepleri temel: var olduğumuz için bizi cezalandırmayı bırakın. Kıyafet kuralları olmadan yürüyelim. Senaryosuz konuşalım. Utanmadan ve şüphe olmadan yaşayalım. Rejimin cevabı her zaman aynıdır: düzen kılığına koşmuş baskı. Her protesto bir komplo olur, her yalvarış yabancı bir komploya dönüşür. Devlet medyası parmaklarını dışa doğru işaret eder, asla içe doğru değil. Bu saptırma zaman kazandırır, meşruiyet değil. Özünde, hiçbir kuvvetin çözemeyeceği bir çatışma var. Protestocular onuru arar. Devlet itaat arar. İkisi de "koruma"dan bahseder, ancak bir taraf açlık ve aşağılanmadan koruma anlamına gelir. Diğeri ise ideolojinin her ne pahasına olursa olsun korunması demektir. Washington'un endişesi yurtdışında gürültü yaratıyor, ancak etkisi belirsiz. ABD yetkilileri insan haklarından bahsediyor. Tahran sabotaj duyuyor. Protestocular ikisini de duyar ve ikisine de güvenmez. Sonuçta, Amerikan sempatisi kira ödemez ya da mermileri durdurmaz. Ve her yabancı açıklama, rejimin baskı yapması için bir bahane haline geliyor. Ancak İran'ın gerçek tehdidi yurtdışında değil. İçeride. Değişmeme, dinleme, gelişme reddetme, huzursuzluğun tekrarını tutuyor. İnsanları sokaklardan dövebilirsiniz ama hafızayı yenemezsiniz. Her baskı bir sonraki protestonun tohumunu ekiyor. Kaynak: Eurasian Review