🇮🇷DE PROTESTEN IN IRAN: DE VLAMMEN ONDER DE AS De protesteerders in Iran rijzen op als langzame vuren, jaren in de maak, gevoed door lagen van stille pijn. Studenten, winkeliers, moeders, arbeiders, ze jagen niet op krantenkoppen, ze proberen te ademen. Deze laatste ronde van protesten lijkt misschien bekend voor de buitenwereld, maar de toon is veranderd. De leuzen dragen minder hoop en meer vermoeidheid, uitputting doorbreekt de stilte. Wat deze opstanden voedt is geen buitenlandse invloed, zoals Teheran volhoudt. Het is het leven; dagelijks, slijtage, surveilleren leven. Lonen houden geen gelijke tred met de inflatie. Banen verdwijnen terwijl diploma's zich opstapelen. Spreken, kleding en beweging worden gecontroleerd, soms gewelddadig. Zelfs privéruimtes voelen bezet. De straten van Iran zijn gevuld met burgers die om ruimte vragen. Ruimte om te leven, om te werken, om te denken, om te ademen zonder angst. Hun eisen zijn eenvoudig: stop met ons te straffen voor het bestaan. Laat ons lopen zonder een dresscode. Laat ons spreken zonder een script. Laat ons leven zonder schaamte of wantrouwen. Het antwoord van het regime is altijd hetzelfde: onderdrukking verkleed als orde. Elk protest wordt een samenzwering, elke oproep een buitenlandse complot. De staatsmedia wijst naar buiten, nooit naar binnen. Die afleiding koopt tijd, geen legitimiteit. In de kern is er een conflict dat met geen enkele kracht kan worden opgelost. Protesteerders zoeken waardigheid. De staat zoekt gehoorzaamheid. Beide spreken van "bescherming", maar de ene kant bedoelt bescherming tegen honger en vernedering. De andere betekent bescherming van ideologie tegen elke prijs. De bezorgdheid van Washington maakt lawaai in het buitenland, maar de impact is onduidelijk. Amerikaanse functionarissen spreken over mensenrechten. Teheran hoort sabotage. Protesteerders horen beide, en vertrouwen geen van beiden. Immers, Amerikaanse sympathie betaalt geen huur of stopt geen kogels. En elke buitenlandse verklaring wordt een excuus voor het regime om hard op te treden. Maar de echte bedreiging voor Iran komt niet van buitenaf. Het is van binnenuit. De weigering om te veranderen, om te luisteren, om te evolueren, dat is wat de onrust in herhaling houdt. Je kunt mensen van de straat slaan, maar je kunt het geheugen niet verslaan. Elke onderdrukking plant het zaad voor het volgende protest. Bron: Eurasian Review