Oto bardziej angażująca, żywa przeróbka tekstu: Nebula Motyla (M2-9)Czy gwiazdy naprawdę świecą najjaśniej — czy najpiękniej — w śmierci? Dla wielu ich największy artystyczny rozkwit następuje dokładnie w momencie, gdy gasną. Gwiazdy o niskiej masie, takie jak nasze Słońce, nie gasną cicho; zamiast tego zrzucają swoje zewnętrzne warstwy w spektakularnym pożegnaniu, przekształcając się w białe karły, jednocześnie wyrzucając świecący gaz w przestrzeń. Efektem jest często mgławica planetarna — kosmiczne arcydzieło, które powoli się rozprasza przez dziesiątki tysięcy lat. Weźmy M2-9, oszałamiającą "Nebulę Motyla" (znaną również jako Mgławica Podwójnego Strumienia), znajdującą się około 2100 lat świetlnych stąd. Uchwycona tutaj w żywych reprezentatywnych kolorach przez Teleskop Kosmiczny Hubble'a, jej symetryczne "skrzydła" rozciągają się na zewnątrz jak niebiański owad w locie. W jej sercu znajduje się para gwiazd binarnych, związanych w ciasnej orbicie w dysku gazu, który jest około 10 razy szerszy niż orbita Plutona wokół Słońca. Gdy umierająca gwiazda wyrzuca swoją powłokę, ten dysk kieruje wypływ w dramatyczne bipolarnie strumienie, rzeźbiąc ikoniczny kształt klepsydry mgławicy. Jednak pełna historia pozostaje częściowo owiana tajemnicą: precyzyjne mechanizmy napędzające te eleganckie formy oraz złożona fizyka kształtująca mgławice planetarne wciąż intrygują astronomów. Zdjęcie: Hubble Legacy Archive / NASA / ESA — Przetwarzanie przez Judy Schmidtapod.