Hier is een meer boeiende, levendige herschrijving van de tekst: Vlindernevel (M2-9)Schijnen sterren werkelijk het felst — of het mooist — in de dood? Voor velen komt hun grootste artistieke flair precies op het moment dat ze vervagen. Laag-massasterren zoals onze eigen Zon doven niet stilletjes; in plaats daarvan werpen ze hun buitenste lagen af in een spectaculaire afscheid, transformeren ze in witte dwergen terwijl ze gloeiend gas de ruimte in slingeren. Het resultaat is vaak een planetaire nevel — een kosmisch meesterwerk dat langzaam vervaagt over tienduizenden jaren.Neem M2-9, de verbluffende "Vlindernevel" (ook bekend als de Twin Jet Nebula), die ongeveer 2.100 lichtjaar van ons verwijderd ligt. Hier vastgelegd in levendige representatieve kleuren door de Hubble Space Telescope, strekken de symmetrische "vleugels" zich uit als een hemels insect in vlucht. In het hart ligt een binaire sterrenpaar, vergrendeld in een strakke baan binnen een gasdisk die ongeveer 10 keer breder is dan de baan van Pluto rond de Zon. Terwijl de ster in zijn laatste fase zijn omhulsel uitstoot, leidt deze schijf de uitstroming in dramatische bipolaire jets, die de iconische zandloper-vorm van de nevel vormgeven.Toch blijft het volledige verhaal gedeeltelijk in mysterie gehuld: de precieze mechanismen die deze elegante vormen aandrijven en de ingewikkelde fysica die planetaire nevels vormt, blijven astronomen verbijsteren. Afbeelding Credit: Hubble Legacy Archive / NASA / ESA — Verwerking door Judy Schmidtapod.