Alex Honnold nie może sobie pozwolić na błąd. Nie ma zbyt wielu rzeczy, które wymagają takiego poziomu ciągłej koncentracji jak wspinaczka bez zabezpieczeń. Jeśli upadnie, prawie na pewno umrze. To z pewnością było prawdą, gdy wspinał się na wieżowiec Taipei 101 na żywo w Netflixie dzisiaj wieczorem. Fascynujące jest to, że Honnold nie myśli, gdy jest na ścianie. On czuje. Kiedy przeprowadzałem wywiad z Honnoldem dla "Drogi doskonałości", powiedział mi, że gdy przygotowuje się do trudnej wspinaczki, spędza czas na „wizualizowaniu, jak całe doświadczenie będzie wyglądać, jak będą się czuć konkretne sekcje, a nawet jak będą się czuć poszczególne ruchy.” Wie, że gdy jest na skalnej ścianie wysokiej góry (lub 1,670-stopowym wieżowcu), zbyt wiele myślenia może go wpakować w kłopoty. Dlatego ćwiczy, jak powinna wyglądać wspinaczka. To nie tylko Honnold. Badania pokazują, że najlepszym sposobem na nauczenie się czegoś jest poczucie, jak to jest robić to poprawnie i niepoprawnie. Czujesz idealny zamach golfowy, ruch w pływaniu, krok biegowy lub serwis tenisowy. Czujesz klawisze na pianinie lub struny na gitarze. Czujesz, kiedy obraz lub piosenka są po prostu odpowiednie. Chirurdzy, prawnicy w sądzie, traderzy, rzeźbiarze, trenerzy i nauczyciele wszyscy mówili mi o tym samym: Myślenie może być istotną częścią tego, co robią, ale gdy są w najlepszej formie, to ich uczucia stają się najważniejsze i prowadzą ich do szczytowej wydajności. Badania to potwierdzają. Socjolog Richard Sennett jest znany ze swojej pracy nad rzemieślnikami. Wprowadził termin "kognicja sytuacyjna", aby opisać, jak lepiej ktoś radzi sobie z jakąś czynnością, tym mniej myśli głową, a więcej myśli (i czuje) całym swoim istnieniem. „Kiedy koncentrujemy się na tworzeniu fizycznego obiektu lub graniu na instrumencie muzycznym, nasz poziom koncentracji jest głównie skierowany na siebie,” podsumował. Przykład A kognicji sytuacyjnej: Gdy Honnold jest w trakcie wspinaczki, czuje drogę w i z pewnych pozycji, nieustannie dostosowując się do warunków wokół niego. (Możemy tylko sobie wyobrazić, co musiał zrobić, wspinając się po zupełnie innej powierzchni, jak budynek.) Gdy osiągniesz pewien poziom biegłości, jeśli spędzisz zbyt dużo czasu na intelektualizowaniu, twoja wydajność cierpi. Najlepiej wykonujesz, gdy czujesz drogę naprzód, doświadczając intymnego i zaangażowanego wchłonięcia w swoją aktywność. To, jak ewoluowały nasze układy nerwowe, co wyjaśnia, dlaczego dążenie do doskonałości jest tak potężnym antidotum na dysregulację, którą tak wielu z nas doświadcza dzisiaj. Gdy usuwamy rozpraszacze, koncentrujemy się intensywnie i dążymy do doskonałości, stajemy się osadzeni w sobie i osadzeni w świecie. To ekscytujące i piękne uczucie.

Fernando Mendoza przeszedł od bycia ledwo rekrutowanym zawodnikiem z 2-gwiazdkowym rankingiem, do trzeciego rozgrywającego na uczelni, a następnie do zdobycia nagrody Heisman i mistrzostwa kraju w futbolu amerykańskim. Fajnie jest się przejmować. Bądź sobą i idź na całość. W erze, w której ludzie boją się być nazywani "cringe", Mendoza poprowadził historyczny zwrot Indiana Hoosiers z sercem na dłoni i urzekającą szczerością. Po poprowadzeniu Hoosiers do nieprawdopodobnego mistrzostwa Big 10 nad Ohio State, Mendoza ledwo powstrzymał łzy w emocjonalnym wywiadzie po meczu, co skłoniło komentatora do stwierdzenia: "Czy Mendoza właśnie stracił Heismana przez ten wywiad?" Tydzień później Mendoza zdobył nagrodę Heisman. Płakał również podczas tego przemówienia. Powiedział: "Chcę, aby każde dziecko, które czuje się niedoceniane, niedostrzegane, wiedziało, że byłem w waszej sytuacji. Też byłem tym dzieckiem. Byłem w waszych butach. Prawda jest taka, że nie potrzebujesz najwięcej gwiazdek, szumu czy rankingów. Potrzebujesz tylko dyscypliny, serca i ludzi, którzy w ciebie wierzą, a ty musisz wierzyć w swoje umiejętności." Może Mendoza nie jest najlepszym zawodnikiem w futbolu amerykańskim, mimo że tak bardzo się przejmuje; może jest najlepszym zawodnikiem w futbolu amerykańskim właśnie dlatego, że tak bardzo się przejmuje. I że nie boi się pokazać, że mu zależy. Mendoza nie marnował czasu ani energii na odgrywanie określonej roli. Potrzebował każdego uderzenia serca, aby przejść od mało znanego pomysłu do najlepszego zawodnika futbolu amerykańskiego na świecie. Chodzi o to, że nie powinniśmy starać się być bardziej jak Mendoza. Chodzi o to, że marnujemy tyle czasu i energii martwiąc się o to, co myślą inni i naśladując ich, zamiast być sobą i wykorzystać to do osiągnięcia wielkości. Różnorodność troski, jakiej wymaga życie w doskonałości, nie jest ani przesłodzona, ani skupiona wyłącznie na wynikach. To proces stawiania wszystkiego na jedną kartę i dawania czemuś pełnego wysiłku, który musi być odnawiany każdego dnia. Oznacza to, że w sukcesie, a nawet w porażce, możesz być dumny z wysiłku, który włożyłeś, odwagi, którą pokazałeś, i osoby, którą się stajesz. Fernando Mendoza jest wspaniałym wzorem dla młodych sportowców (a tak naprawdę dla wszystkich ludzi). Martwienie się o to, co myślą inni, to ogromna czarna dziura energii. Powstrzymuje tak wielu na uboczu i uniemożliwia im zrealizowanie swojego potencjału. Bycie komfortowym z tym, kim jesteś, i dawanie z siebie wszystkiego to supermoc. W najlepszym wydaniu doskonałość jest wyrazem autentyczności. Wlewasz to, kim jesteś, w to, co robisz. Nie musisz pasować do czyjegoś wyobrażenia o tym, co oznacza być wielkim. To, czego potrzebujesz, to włożyć pracę. Bądź sobą. I idź na całość.

Jedną z najbardziej niedocenianych umiejętności w życiu jest dobre wykonywanie zadań, nawet gdy nie czujesz się najlepiej. Kultura optymalizacji czyni nas kruchymi. Nie każde negatywne uczucie musi być naprawiane. Nie każda noc snu musi być idealna. Możesz się pojawić i mimo wszystko wykonać zadanie.