Een van de grotere problemen op sociale media is dat het vormen van hypothesen ongelooflijk goedkoop is. Iedereen kan een verhaal in elkaar zetten over waarom een munt zal bewegen, waarom een sector op het punt staat te draaien, enzovoort. Meningen zijn overvloedig omdat het articuleren ervan niets kost. Geen kapitaal op het spel, geen mechanisme voor verantwoording. Het testen van die hypothesen is echter een geheel andere uitdaging. Het vereist oprechte gedachte: Welke gegevens zouden dit idee bevestigen of ongeldig maken? Kun je een opzet ontwerpen die de variabele die je belangrijk vindt isoleert, en heb je zelfs de middelen om het uit te voeren? De meeste mensen komen nooit verder dan de eerste stap omdat testen traag, ongemakkelijk is en vaak onthult dat je oorspronkelijke stelling verkeerd was. Dus in plaats daarvan kiest de meerderheid voor wat plausibel klinkt, wat past bij het patroon dat hun geest al wil zien. Plausibiliteit wordt een vervanging voor bewijs, en zelfverzekerde presentatie wordt een vervanging voor grondigheid. De ongemakkelijke vraag waar niemand mee wil zitten, is hoeveel van wat volkomen redelijk klinkt, uiteindelijk volledig en aantoonbaar verkeerd blijkt te zijn.