Recentelijk kom ik vaak grappige video's tegen waarin mensen kledingcombinaties voor kinderen/huisdieren maken, helpen met koken, vissen en andere levenservaringen. Dit staat in schril contrast met de diepgaande filosofische discussies die we in het begin met ChatGPT hadden, of de verbluffende liefdesbrieven die door AI zijn geschreven. Het lijkt erop dat de eerste gebruikers van ChatGPT voornamelijk mensen uit de technologie- en internetsector waren. Wanneer mensen voor het eerst geconfronteerd worden met een tool die een beetje menselijk lijkt, maar in veel gebieden beter is dan zijzelf, is de eerste intuïtie vaak om, net als in het verleden met de natuur, de grenzen van zijn capaciteiten te verkennen en te kijken of het kan leiden tot een sprongetje in productiviteit. De vraag is of de meeste mensen echt een productiviteitsverhoging van 200% nodig hebben, of, om het anders te zeggen, waar de vraag ligt als iedereen zich richt op het verhogen van de productiviteit. Of misschien is het zo dat mensen vooral angstig zijn dat ze vervangen worden door betere tools die ze zelf niet gebruiken. Mijn gevoel is dat de meeste mensen niet tekortkomen aan tools, maar aan onmiddellijke emotionele ondersteuning in de vorm van gezien, beantwoord en begrepen worden. De consumptiemarkt heeft dit al bewezen. Wat de echte gebruikers van producten ermee doen, is misschien belangrijker dan hoeveel sterren ze krijgen, hoeveel kapitaal ze aantrekken of hoeveel verkeer ze genereren. Of de intimiteit die mensen met AI opbouwen hen meer troost en kracht biedt, en of dit de intimiteit tussen mensen opnieuw zal vormgeven, is een nieuwe vraag. Ik hoop meer dat Zhang Yiming niet alleen denkt aan hoeveel merken hij kan adverteren in gesprekken na het bestuderen van de kledingcombinaties, maar dat hij, net als Zhang Xiaolong, ook een beetje terughoudendheid leert.