Stel je voor dat je begint met een gewone vel papier, ongeveer 0,1 mm dik—dunner dan een mensenhaar. Vouw het eenmaal: nu 0,2 mm. Vouw het twee keer: 0,4 mm. Nog niets dramatisch. Maar hier begint de realiteit te buigen: elke enkele vouw verdubbelt de dikte. Het is pure exponentiële groei in actie—2ⁿ, waarbij n het aantal vouwen is. Na 7–8 vouwen (de praktische limiet voor een echt vel), zit je op ongeveer een centimeter of zo—nog steeds klein. Na 10 vouwen: ongeveer 10 cm dik. Na 20 vouwen: meer dan 100 meter—hoger dan een voetbalveld lang is. Na 30 vouwen: ongeveer 100 kilometer—hoger dan de rand van de ruimte. En dan… Na 42 vouwen: de stapel bereikt een verbazingwekkende ~440.000 kilometer dik. Dat is verder dan de gemiddelde afstand van de aarde naar de maan van ~384.000 meer vouwen (43) en je zou de maan overschieten en genoeg overhouden om het grootste deel van de weg terug te komen. Er gebeurt niets magisch bij vouw 42. Geen speciale fysica komt in actie. Het papier wordt niet plotseling exotisch materiaal. Het is elke keer dezelfde bescheiden verdubbeling. Toch verandert die onverbiddelijke 2× vermenigvuldiger iets microscopisch in een kosmische brug in minder dan 50 stappen. Deze geestverruimende sprong is precies waarom exponentiële processen zoveel van het universum beheersen: Een klein neutron triggert een nucleaire kettingreactie → stad-verwoestende explosie in microseconden. Een zaadje van inflatie in het vroege universum → alles wat we zien, ballonend met krankzinnige factoren in een fractie van een seconde. Zwarte gaten die materie accumuleren → ongebreidelde groei die bijna van de ene op de andere dag hele sterrenstelsels kan overtreffen. Zelfs sterrenfusie neemt dramatisch toe zodra kritische drempels zijn overschreden. Onze hersenen zijn geëvolueerd om lineaire veranderingen aan te kunnen—loop snelheid, appel tellen, dagelijkse zonsopgangen. Exponentiële groei voelt traag… totdat het dat plotseling niet meer is. Dan wordt het onstuitbaar. Het papier-vouw experiment is een van de schoonste manieren om die duizeling te voelen: 42 gewone vouwen, en je bent op de maan. Geen warp-aandrijving nodig—alleen wiskunde die doet wat wiskunde het beste doet. (En ja, bronnen zoals NASA afstandsfiguren, natuurkundeboeken en berekeningen in tijdschriften zoals het Astrophysical Journal bevestigen allemaal de opzet. De echte magie zit in de getallen zelf.)