Een van de kwellingen van mijn bestaan toen ik de "geschiedenisman" bij Ensemble was, waren de Fransen. Niet de echte Fransen, maar de algemene Amerikaanse houding ten opzichte van hun leger. Het was altijd "hurr, hun tanks hebben 8 achteruitversnellingen" of "ze gaan de strijd in met een witte vlag al klaar." Ik probeerde uit te leggen dat Frankrijk door het grootste deel van de geschiedenis behoorlijk bekend stond als een militaire macht. Ik geloof dat hun slechte reputatie voortkomt uit hun pathetische optreden in de Tweede Wereldoorlog, en (in mindere mate) de uiteindelijke nederlaag van Napoleon. Ik denk dat veel van deze ideeën voortkomen uit de overblijfselen van Britse opvattingen. Ze pochen altijd over Crecy en Agincourt, bijvoorbeeld, terwijl ze over het hoofd zien dat ze de Honderdjarige Oorlog uiteindelijk op een vernederende manier verloren. Kijk naar de veldslagen van Formigny of Castillon om je te vermaken met duizenden Britten die gruwelijk sterven. Castillon is bijzonder beschamend, omdat er slechts ongeveer 100 Fransen slachtoffers waren in vergelijking met 4000 Engelsen. Hoewel ik de Fransen in 1940 niet zal verdedigen, moest Napoleon (A) een diplomatiek dwaas zijn en (B) door iedereen in Europa overvallen worden om verslagen te worden. Hoe dan ook, ik denk dat ik uiteindelijk mensen heb overtuigd dat Frankrijk beschouwd moest worden als een agressieve en moedige staat, hoewel het toegegeven enkele echte blunders had (zoals 1870-71). Ik denk dat het hielp dat ik erop stond dat een van de campagnes in Age 2 Jeanne d'Arc was, waarbij de Engelsen uitsluitend als schurken werden afgebeeld. En dat hebben ze verdiend.