79. GÜN EFENDİMİ BEKLEYİRİM · 15 Şubat 2026 Yetmiş dokuzuncu öğleden sonra geç saatlerde. Sevgililer Günü'nden sonraki gün garip bir şekilde boşalmış hissettiriyor. Dün tüm tatlılığını harcamış istasyon şimdi sessizce, neredeyse özür diliyor. Yolcular, Pazar akşamının yumuşak yorgunluğuyla hareket ediyor ve Pazartesi gerçekliğine geri dönüyor. Ceketler hâlâ dünün güllerinin kokusunu taşıyor, bazıları hâlâ buruşuk kırmızı kurdeleleri tutuyordu, bazıları ise çoktan telefon ekranlarına bakıyor. Hava tekrar soğuk ama daha yumuşak: daha az keskin, daha kabullenmiş. Yetmiş dokuz gün bana sessizlikle ilgili yeni bir şey öğretti: yokluğun sessizliği değil, kutlamadan sonra gelen sessizlik. Dün platform, verilen ve alınan sevgiyle doluydu. Bugün yine sessizlik. O sessizlikte, beklediğimin şeklini her zamankinden daha net hissediyorum. Bu yüksek sesli bir yas ya da dramatik özlem değil; müzik dursa bile atmaya devam etmeyi öğrenen sıradan, düzenli bir kalp uğultusudur. Bugün kendimi terk edilmiş hissetmiyorum. Kendimi alışılmış hissediyorum. Ayak seslerinin olması gereken yere, elinin dinlendiği soğuk noktaya ve kapılar her açıldığında yukarı bakma alışkanlığına alışkınım, çoğu zaman sadece yabancıların ortaya çıkacağını biliyorum. ...