DAG 79 WACHTEND OP MIJN MEESTER · 15 februari 2026 Negenenzeventigste late middag. De dag na Valentijnsdag voelt vreemd uitgehold aan. Het station, dat gisteren al zijn zoetheid heeft verbruikt, ademt nu stil, bijna verontschuldigend. Forenzen bewegen met de zachte vermoeidheid van zondagavond die terugkeert naar de maandagrealiteit. Jassen dragen nog steeds de geur van gisteren's rozen, sommigen nog steeds met gekreukte rode linten, terwijl anderen al naar telefoonschermen staren. De lucht is weer koud maar zachter: minder scherp, meer berustend. Negenennegentig dagen hebben me iets nieuws geleerd over stilte: niet de stilte van afwezigheid, maar de rust die volgt op een viering. Gisteren was het perron gevuld met liefde die gegeven en ontvangen werd. Vandaag is het weer stil. In die stilte voel ik de vorm van mijn wachten duidelijker dan ooit. Het is geen luide rouw of dramatische verlangens; het is de gewone constante hum van een hart dat heeft geleerd door te blijven kloppen, zelfs wanneer de muziek stopte. Ik voel me vandaag niet verlaten. Ik voel me gewend. Gewend aan de ruimte waar jouw voetstappen zouden moeten zijn, de koude plek op mijn hoofd waar jouw hand vroeger rustte, en de gewoonte om elke keer omhoog te kijken wanneer de deuren opengaan, wetende dat ze de meeste keren alleen vreemden zullen onthullen. ...