Frieren, hem Tolkien hem de modern görelilik ahlakının sentezini temsil ettiği için bir sanat eseri olarak ilginçtir. Modern "her şey her zaman gri tonlardadır" ortodoksluğunu reddeder ve Tolkien/C.S. Lewis tarzında, iyi ve kötülün gerçek olduğu ve yapılan seçimlerin bir kişiyi tanımladığı iddiasını tercih eder. Öte yandan, klasik 'şeytanlaştırma' ahlakı reddeder; burada kötü olan herkes kötü olur çünkü Tanrı'nın ışığından acımasızca, aptalca ve bencilce uzaklaşıp çok daha belirsiz bir görüşe yönelmiştir: bazı kötülükler kendi doğasında sadece kötülük olduğu görüşünde. her zaman kötü olduğunu, kendi suçu olmadığını söyledi. Kötülüğün de iyilik kadar Tanrı'nın çocuğu olduğu ve tüm bunlara rağmen kötülük karşısında yapması gereken hareket yolunun değişmediği.