Söylemem gereken bazı düşünceler Hayatımda çok önemli bir noktadaymışım gibi hissediyorum. Herkes ayrıldığında tamamen NFT'lere kendimi verdim. Piyasa ölü. likidite gitti, dikkat kayboldu, hatta asla satmayacaklarını söyleyenler bile memecoinlere geçti. Ve işte buradayım, bir ekip işe alıyor ve bir fırlatma platformu kuruyorum. Kendimi tanıyorum, egomu biliyorum. Onu geri getiren kişi olma ihtiyacım yanıyor. İnsanların işaret ettiği ve "NFT'leri kurtaran o" dediği adam olmak istiyorum. Bunu o kadar çok istiyorum ki bazen korkutuyorum. Geçen yıl Partners NFT'yi 24 saatte inşa ettim. İki ayda 60.000 SOL. Bu bana bir şey öğretti: hız kilidi açmaktır. Sanat değil, yol haritası değil, 67 duyuru kanalı olan Discord sunucuları da değil. Sadece hız. Şimdi Tapfun inşa ediyorum. 60 saniyede herkes fırlatabilir. Mühendisler tuttum, bir tasarımcı tuttum, kamuoyuna söz verdim, herkese söyledim. Artık bana sessiz bir dönüş yolu yok. Eğer bu başarısız olursa, izleyen herkesin önünde başarısız olur. Ve insanlar izliyor. Bazıları bana bahis yapıyor, çoğu bana karşı bahis yapıyor. Alıntı tweetlerini görüyorum, "NFT'ler öldü dostum" cevaplarını görüyorum. Yanlış olduğunu kanıtlamak istediğim tam olarak bunlar. Ama bazen gece geç saatlerde haklı olup olmadıklarını merak ediyorum. Bu yeterince etkileyici mi? Ölü bir pazar için bir launchpad zaman ayırmaya değer mi? Eğer inşa ettiğim hiçbir şeyle asla tatmin olamayacağımı biliyorsam, baştan daha büyük sallanmalı mıyım? Tapfun'u ona inandığım için mi yoksa duyurduğum için mi inşa ediyorum, şimdi de tuzağa düştüm? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Bildiğim şey, burada inşa etmek zor mod gibi hissettiriyor. Hiçbir heyecanı yok, çekilecek likidite yok, hayran olmasını bekleyen seyirci yok. Sadece ben, iş ve sessizlik var, kendi şüphelerimi duyacak kadar yüksek. Ama o sessizlik aynı zamanda izin gibi geliyor. Dikkat için yarışmıyorum, performans göstermiyorum, var olmayan bir pazar için optimizasyon yapmıyorum. Sadece inşa ediyorum. Sahtekar olduğuma endişeleniyorum. Yeterince teknik olmadığımı, yeterince bağlantılı olmadığımı, yeterince zeki olmadığımı söylüyorum. Yakında herkes benim sadece bir kez şanslı olup bunu kader sanan bir adam olduğumu fark edecek. Ama sonra başka bir ses var. ego. Bana burada olmam gerektiğini, bunu herkesten daha iyi yapabileceğimi söylüyor. Bunu düşünmek için hiçbir sebebim yok. hiçbiri. Ama bu his gitmiyor. ...