İran'ın durakalan devrimiyle ilgili tartışmalarda sıklıkla gözden kaçan şey, kitlesel protestoların tek başına rejim çöküşüne dönüşmediği, gerilla güçlerinin seferber olması için operasyonel koşullar oluşturabilecek işlevsel bir yeraltı ve yardımcı birimi olmadan. UW açısından bakıldığında, popüler direniş sadece yüzey katmanıdır; Enerji, ulaşım, iletişim, iç güvenlik ve lojistik gibi kilit altyapıya erişim, yerleştirme ve etki sağlayabilen sağlam gizli ağlar olmadan momentum kaçınılmaz olarak durgunlaşır. Protestolar meşruiyet aşınmasına işaret edebilir, ancak rejim kontrolünü inkar etmezler. Etkili bir yardımcı ve yeraltı birimi, hareket özgürlüğünü, sürdürülebilirliğini, istihbarat toplamanı ve seçici engellemeyi sağlar; böylece bir gerilla kuvvetinin sembolik eylemin ötesinde faaliyet göstermesi için koşullar yaratılır. Şimdiye kadar, rejimin bu ağları nüfuz etme, bölümlere ayırma ve önleyici şekilde dağıtma başarısı, protesto hareketlerinin örgütlü direnişe dönüşmesini engelledi. Bu yüzden, yaygın huzursuzluklara rağmen önemli bir ilerleme göremedik. Sistem içinde korunan düğümler olmadan rejim kontrolünü belirleyici noktalarda kırmak gerekirse, gösteriler kendini tüketir, güvenlik güçleri tutarlı kalır ve başarılı bir devrime geçiş için geçerli bir isyancı aşaması için gereken eşik asla aşılmaz. Dün gece bu isyanın bu yönlerinin alanda ne kadar önemli olduğunu ve kökleşmiş bir rejimin devirilmesinin karmaşıklıklarının çoğu insan tarafından yanlış anlaşıldığını konuştuk, ancak bunun çok daha ayrıntılı şekilde tartışılması gereken bir konu gibi görünüyor. Bunu parçalamak için bir makale üzerinde çalışıyorum.