2011'de altı ay boyunca evsiz kaldım. Arabamda uyudum. Eskiden küçük bir kilisenin arkasına park ederdim çünkü ortam karanlık ve sessizdi. Kimsenin orada olduğumu bildiğini sanıyordum. Her sabah uyanır, yüzümü yıkamak için benzin istasyonuna gider ve işe giderdim (evet, işim vardı, sadece kira ödeyemezdim). Bir gece hava buz gibiydi. 10 derece. Arabam ısıtıcıyı çalıştırmaya başlamadı. O kadar titriyordum ki dişlerim ağrıyordu. Kilisenin arka kapısının açıldığını gördüm. Bir hademe çöpü boşaltmaya çıktı. Arabamı gördü. Ön koltukta kıvrılmış halde beni gördü. Polisi aramadı. Yanına gelip pencereye tıklamadı. Sadece kapıya geri yürüdü, kilidini açtı ve küçük bir taşla açtı. Sonra koridor ışığını açtı ve ayrıldı. On dakika bekledim. Sonra içeri koştum. Sıcaktı. Lobide bir kanepe vardı. Sıcak su olan bir banyo vardı. Kışın geri kalanında her gece orada uyudum. Her gece kaya oradaydı. Temizlikçiyle hiç tanışmadım. Ona hiç teşekkür etmedim. Şimdi tekrar ayağa kalktım. Bir evim var. Bir yatağım var. Ama her yıl ilk kar yağdığında, o kiliseye bir çek bağışlayıp bağışlıyorum. Not satırına "Isıtma faturası için" diye yazıyorum. Bazen komşunu sevmenin en yüksek sesli yolu hiç konuşmamaktır. Anonim