Uzun zamandır düşündüğüm bir şey var. Yatırımcılar riski yönetmez. Anlatıları yönetiyorlar. Risk değiştiğinde sermaye dönmez. Yatırımcıların kendilerine anlattığı ve başkalarına tekrar etmekten rahatça hissettikleri hikaye değiştiğinde bu durum değişiyor. Piyasalar önce hareket eder. Sonra yatırımcılar daha sonra mantıklı davranır. Bitcoin gözetimi bunun açık bir örneğidir. Güvenli ve uyumlu çözümler yıllardır var, ancak yine de kenarda kalmak için bir sebep olarak gösteriliyor. Çünkü alet parçaları bozulmuş değil, sahiplik normal hissettirmediği için. Gözayet uzun zamandır teknik bir sorun değildi - psikolojik bir sorundu. Şüpheciler daha fazla bilgiye ihtiyaç duymaz - sosyal kanıta ihtiyaçları var. Gerçek kısıtlama asla erişim olmadı. Kurumların yasal ve kariyer kısıtlamalarına uygun yapılara ihtiyacı vardı. Perakende ise perakende sahipliğe ihtiyaç duyuyordu ve bu hissettirmemişti. Her iki durumda da bariyer altyapı değildi - izindi. Hikaye değişince - başkanlar Bitcoin'den bahsediyor, BlackRock ürünler piyasaya sürüyor, brokerlar erişim sunuyor - davranışlar devam etti. Mekanikler pek değişmedi; anlatı da öyleydi. Aynı desen tekrar tekrar tekrar ortaya çıkıyor. Bankalar kripto hakkında fikirlerini değiştirmedi; katılımı savunabilir kılan bir dil buldular. Tokenize edilmiş para piyasası fonları ve depozito tokenları riskte radikal değişimler değildir. Bunlar anlatı köprüleridir. İnsanlar "onay bekliyor" dediklerinde, genellikle uzlaşmayı beklediklerini kastederler. Bir anlatı güvende hissettirdiğinde, risk çoktan taşınmış olur. Fiyatı da öyle.