To rzeczywiście uderzająca ironia, że skandal Epsteinów otaczający Petera Mandelsona - a przez to rząd pracy Kier Starmera - wywołał wezwania do odpowiedzialności z głębi partii i klasy medialnej. Ironia polega na tym, że wielu z tych samych ludzi zignorowało fakt, że na ulicach było jakichś 200 Jeffreyów Epsteinów, którzy przez dekady polowali na młode dziewczyny od Rotherham do Telford. Tak, gangi zajmujące się groomingiem obejmowały setki powiązanych sprawców, którzy polowali na tysiące nieletnich dziewcząt, podczas gdy operacja Epsteina, choć ogromna pod względem ofiar, koncentrowała się na jednej kluczowej postaci. To szalone, że ta pierwsza sprawa ledwie dotknęła powierzchni odpowiedzialności rządowej, nie mówiąc już o zagrożeniu obaleniem reżimu. Jeśli potrzeba Epsteina, aby ludzie w końcu zaczęli dbać o nadużycia i wykorzystywanie nieletnich dziewcząt, a rząd pracy w końcu się rozpadł, to niech tak będzie. Ta dysproporcja ostatecznie podkreśla ponurą rzeczywistość, że skandale implicujące elitarne sieci i znane postacie, takie jak Mandelson, wywołują znacznie więcej oburzenia i działań niż te, które polują na klasę robotniczą, zwłaszcza wśród tych, którzy desperacko starają się utrzymać swoje złudzenia o multikulturalizmie.