Kiedy dorastałem, byłem zafascynowany starymi komiksami sci-fi mojego taty z lat 50., które były pełne pełnych nadziei technologicznych cudów i futurystycznych przygód Te komiksy miały sens w erze, w której wciąż istniało 'zewnętrze' kapitalizmu, obszary, które nie były skomodyfikowane i nie były zmonetyzowane. W latach 50., kiedy był małym chłopcem, łatwo było olśnić ludzi opowieściami o nowych i wspaniałych produktach. Proverbialny wiejski rolnik tamtych czasów mógł bać się nowoczesnej technologii, ale wciąż żywił pewną fascynację nią, a nawet pragnienie jej Teraz jednak, kto wciąż jest 'fascynowany' technologią? Jesteśmy tak całkowicie nasyceni nią, a 'zewnętrze' kapitalizmu prawie już nie istnieje, więc znacznie trudniej jest zaimponować ludziom opowieściami o tym, co technologia i rynki przyniosą. Dzieci dzisiaj ledwo mają pojęcie o przestrzeni, która nie jest zmonetyzowana Z jednej strony wydaje się to ponure. Wydaje się, że prawie całkowite nasycenie naszej przestrzeni umysłowej otępiającą, fragmentaryczną i zmonetyzowaną 'zawartością' działa jako czynnik izolujący - otępiając ludzi i uniemożliwiając skuteczną politykę zbiorową - a jednak jest to także czynnik powolnej nudy. W przeciwieństwie do tych z lat 50., którzy wciąż mogli być olśnieni, ludzie teraz stopniowo zaczynają czuć, że naprawdę nie ma sensu w tym systemie, który powinniśmy kochać, a elity na jego szczycie są nieszczere i egoistyczne W rzeczywistości rośnie poczucie, że technokratyczni władcy obecnie próbują uciec, mając nadzieję na osiągnięcie pewnego rodzaju prędkości ucieczki. Fantazje o odlocie w kosmos to naprawdę elitarne fantazje o ucieczce od społeczeństwa na zawsze, zabezpieczając władzę tak absolutną, że rosnąca odraza, a nawet - nuda - wobec nich nigdy ich nie dosięgnie.