Toen ik opgroeide, was ik gefascineerd door de oude sci-fi strips van mijn vader uit de jaren '50, die vol zaten met hoopvolle technologische wonderen en futuristische avonturen Die strips maakten zin in een tijd waarin er nog een 'buiten' was voor het kapitalisme, gebieden die niet gecommercialiseerd en niet gemonetariseerd waren. In de jaren '50, toen hij een klein jongetje was, was het gemakkelijk om mensen te verbazen met verhalen over nieuwe en wonderbaarlijke producten. De proverbiale plattelandsboer van die tijd zou misschien bang zijn voor nieuwe technologie, maar hij zou er nog steeds enige fascinatie voor koesteren, en zelfs verlangen naar hebben Nu, echter, wie is er nog steeds 'gefacineerd' door technologie? We zijn er zo volledig door verzadigd, en er is bijna geen 'buiten' voor het kapitalisme meer, dus het is veel moeilijker om mensen te imponeren met verhalen over wat technologie en markten zullen brengen. Kinderen tegenwoordig hebben nauwelijks een concept van een niet-gecommercialiseerde ruimte Aan de ene kant lijkt dit somber. Het lijkt erop dat de bijna totale verzadiging van onze geest met verdoezelende, gefragmenteerde en gemarketiseerde 'inhoud' als een isolatieagent fungeert - mensen verdoofd en effectieve collectieve politiek verhinderend - en toch is het ook een agent van langzame verveling. In tegenstelling tot die in de jaren '50 die nog steeds konden worden verbluft, beginnen mensen nu geleidelijk te voelen dat er echt geen betekenis is aan dit systeem waarvan we zouden moeten houden, en dat de elites bovenop het systeem oneerlijk en zelfzuchtig zijn In feite is er een groeiend gevoel dat de tech-heersers momenteel een vluchtpoging doen, hopend een soort ontsnappingssnelheid te bereiken. De fantasieën van een lancering naar de ruimte zijn eigenlijk elitefantasieën om voorgoed aan het publiek te ontsnappen door een macht te veroveren die zo absoluut is dat de groeiende walging, en inderdaad - verveling - jegens hen hen nooit zal bereiken.