Brakuje ci sporo. 1) Kredyt to przywilej, a nie prawo. Większość świata nie ma nawet dostępu do niezabezpieczonych linii kredytowych. To błogosławieństwo, że ci, którzy są odpowiedzialni i żyją na zachodzie, mogą z tego korzystać. 2) Dochód nie ma absolutnie nic wspólnego z dostępnym kredytem. Zdolność kredytowa jest określana przez FICO lub twoją wcześniejszą odpowiedzialność kredytową. Poza kilkoma wybranymi produktami (Amex Black), niemal każda karta kredytowa jest dostępna dla każdego, kto wykazuje długotrwałą odpowiedzialność i ma wysoką ocenę kredytową. tzn. wysokie nagrody za karty kredytowe są dostępne dla wszystkich. 3) Osoby z wysokimi dochodami spłacają swoje salda w całości co miesiąc i nie mają opłat za spóźnienia, więc pożyczkodawcy mogą zarabiać zyski tylko dzięki opłatom transakcyjnym. Nagrody są ich mechanizmem konkurencyjnym, aby przekonać osoby z wysokimi dochodami do bycia częścią ich ekosystemu. 4) Detaliści lub sprzedawcy płacą wyższe koszty transakcyjne za karty kredytowe z wysokimi nagrodami, więc nie jest to całkowicie subsydiowane przez konsumentów o niższych dochodach, którzy są bardziej skłonni do płacenia odsetek lub opłat za spóźnienia. 5) Konsumenci o niskich dochodach z przeciętną zdolnością kredytową mają astronomicznie wyższe ryzyko niewypłacalności, stąd wyższe oprocentowanie APR. Wysokie oprocentowanie APR i opłaty za spóźnienia nie tylko ułatwiają nagrody dla kredytobiorców (lub bogatych) - działają jako ubezpieczenie dla pożyczkodawców podejmujących ryzyko. 6) Nasz obecny system kredytowy ma całkowicie równe zasady w odniesieniu do pożyczek konsumenckich. Prawo ochrony konsumentów to nakazuje. To, co brakuje, to luka w wiedzy między tymi, którzy są finansowo obeznani, a tymi, którzy przychodzą z klapkami na oczach. To głównie kwestia edukacji/wiedzy, a nie dochodów.

Marco Rubio zdaje sobie sprawę, że tylko on może zniszczyć pierścień władzy.