Zodra ouderen in een verpleeghuis komen, gaan ze meestal niet meer naar huis. Een verzorgende die zeven jaar in een verpleeghuis werkt, zegt: "Als je zo lang in dit vak werkt, is het meest pijnlijke om de blik van de ouderen te zien als ze net binnenkomen, vol hoop, altijd denkend: 'Wanneer kan ik weer naar huis?'. Maar ik weet dat negen van de tien mensen nooit meer terug kunnen." Als ze net in het verpleeghuis zijn, vragen ouderen vaak wanneer ze weer naar huis kunnen; na verloop van tijd neemt deze vraag af en wordt het vervangen door stille medewerking aan de zorg, en het aanvaarden van het huidige leven. Hoewel ze beiden aan professionele verzorgers zijn toevertrouwd, is de gemoedstoestand in de kleuterschool heel anders dan in het verpleeghuis. Kinderen in de kleuterschool kijken uit naar het einde van de schooldag, en bij de deur staan altijd ouders te wachten; Ouderen in het verpleeghuis hopen in het begin ook dat hun kinderen hen komen ophalen, maar later begrijpen ze dat het al normaal is om alleen een vluchtig bezoek te krijgen. De een kijkt uit naar een hereniging, de ander past zich aan aan de scheiding. Kinderen leren de wereld kennen aan het begin, terwijl ouderen leren afscheid te nemen aan het einde; dezelfde wacht, maar met tegengestelde zorgen.