Er is een toename van commentaar en video's over MH370, wat niet verrassend is nu de zoektocht is hervat. Wat evenmin verrassend is, maar nog steeds erg vervelend, is dat zoveel van wat wordt beweerd puur engagement-bait is, gedreven door het feit dat het wordt gepromoot als "de grootste onopgeloste mysterie." In werkelijkheid is het een van de minst mysterieuze zaken die je je kunt voorstellen voor iedereen die daadwerkelijk het bewijs heeft onderzocht. De kapitein heeft zijn eigen vliegtuig gekaapt, iedereen aan boord buiten werking gesteld door de cabine te depressuriseren, en vervolgens opzettelijk het vliegtuig in de Indische Oceaan gevlogen. Het bewijs hiervoor is overweldigend. In de weken voorafgaand aan de vlucht heeft hij simulatorvluchten geoefend die overeenkwamen met de laatste route van MH370, een route die eindigde in het midden van de Indische Oceaan, een van de meest afgelegen plekken op aarde. De kans dat dit toeval is, is nul. En dit is slechts één stuk van de puzzel. Hij nam onmiddellijk de controle over het vliegtuig nadat hij het Malaysia–Vietnam waypoint was gepasseerd, wat zorgde voor een aanzienlijke vertraging voordat iemand alarm sloeg. Hij voerde ook een opzettelijke flypast van Penang uit, zijn thuisstad. Hij schakelde de communicatie uit en voerde een reeks nauwkeurige manoeuvres uit die alleen consistent zijn met een opzettelijke verdwijning. Al het bewijs wijst naar één enkele, onontkoombare conclusie. Maar het plan van de kapitein om een onoplosbaar mysterie te creëren, is uiteindelijk om drie redenen mislukt. Ten eerste, hoewel hij alle simulatorgegevens voor zijn oefenvluchten in de Indische Oceaan heeft gewist, was de FBI uiteindelijk in staat om deze te herstellen. Ten tweede, iets wat hij waarschijnlijk niet besefte, en wat zelfs de onderzoekers tijd kostte om te begrijpen, was dat toen de motoren uitvielen door brandstofuitputting, het satellietsysteem werd geactiveerd om opnieuw verbinding te maken, wat gegevens creëerde die toonden hoe ver het vliegtuig van de satelliet was toen het neerstortte. Ten derde, in tegenstelling tot wat hij waarschijnlijk bedoelde, was er geen gecontroleerde landing. Het vliegtuig werd aan het einde niet meer actief bestuurd en stortte simpelweg in de oceaan, wat enorme hoeveelheden puin veroorzaakte, waarvan een deel later aanspoelde en onderzoekers in staat stelde om het crashgebied te achterhalen met behulp van oceaanstroommodellering. Dus waarom heeft de kapitein het vliegtuig niet geland en het grotendeels intact laten zinken, in plaats van in talloze stukken te breken? Niemand weet het. Mijn gok is dat hij uiteindelijk zijn eigen zuurstoftoevoer heeft uitgeschakeld, net zoals hij had gedaan voor de andere 238 mensen aan boord. Er waren ongeveer zeven uur tussen de kaping en de crash. Mensen gedragen zich niet altijd zoals gepland na het plegen van massamoord. Zodra hij het vliegtuig op zijn laatste koers had gezet, in plaats van nog vijf of zes uur te wachten, heeft hij misschien gewoon losgelaten. Het vinden van het vliegtuig kan eindelijk de meest absurde theorieën de das omdoen, maar we hoeven het vliegtuig niet te vinden om te weten wat er is gebeurd en wie verantwoordelijk was.