Mijn mensen worden afgeslacht. Dit is meer dan ik me ooit had kunnen voorstellen, zelfs in mijn ergste nachtmerrie voor Iran en voor Iraniërs. De wreedheid van het regime is opzettelijk en sadistisch. We zien ondraaglijk bewijs en horen ooggetuigenverslagen die het begrip te boven gaan. Slechts een week geleden waren er scènes van hoop - momenten van euforie op straat, politieagenten die zwaaiden, zelfs juichend voor de demonstranten. En nu zijn we hier. Ik weet niet wat ik nog meer moet zeggen, behalve dit: moge er betere dagen komen. Mogen we blijven staan voor het volk van Iran. En voor degenen onder ons in de diaspora, laten we elkaar dichtbij houden, elkaar steunen en niet wegkijken. Laat me eindigen met dit: Stop niet met praten over Iran.