De kern van de Onafhankelijkheidsverklaring is juridisch van aard, niet filosofisch, en citeert 27 schendingen van de rechten van de kolonisten als Engelsen. Hoewel de oprichters doordrenkt waren van Verlichtingsidealen, was de verschuiving van het beroep op "de rechten van Engelsen" naar "Natuurlijke Rechten" strategisch. Als het conflict bleef gepresenteerd als een burgeroorlog tussen Britse onderdanen en Groot-Brittannië, waarbij de kolonisten de herstelling van hun "rechten als Engelsen" zochten, zouden noch Frankrijk noch Spanje de kolonisten steunen. Volgens de 18e-eeuwse Wet van Naties kon een monarch niet legaal ingrijpen in de "binnenlandse aangelegenheden" van een andere soeverein. Thomas Paine zei het al in 'Common Sense': "Onder onze huidige benaming van Britse onderdanen kunnen we noch ontvangen noch gehoord worden in het buitenland; de gewoonte van alle rechtbanken is tegen ons, en zal dat blijven, totdat we door een onafhankelijkheid rang krijgen met andere naties."