Kayıtlara geçsin. Cennette bir yıl daha. Kanada durgunluğa doğru ilerler ve hiçbir dönüş bunu gizleyemez. Verimlilik negatif oldu, konut piyasası durgunluk içinde, gençlerin işsizliği artıyor, gıda enflasyonu G7'de lider konumda ve açık neredeyse iki katına çıktı, ancak Bay Street alkışlıyor, daha fazla faiz artışı talep ediyor, Main Street ise sessizce eziliyor. Ottawa ise Trump ve Amerika Birleşik Devletleri'ni gerçekte onlarca yıllık yerel kötü yönetim nedeniyle suçluyor. Eyaletler arası ticaret engelleri, zaferle açıklanan açıklamalara rağmen ekonomiyi boğmaya devam ediyor, ABD ile tarife pozisyonu kötüleşti ve övülen "dönüşüm" projeler hâlâ fırlatma rampasında sıkışıp kalıyor, Başbakan Carney ise küresel konferans turunda çalışıyor ve iç durgunluğu otomatik pilotta bırakıyor. Kanada şimdi negatif verimlilik artışı, konut kaynaklı bir durgunluk, inatçı yüksek gıda fiyatları, artan genç işsizliği, iç ticaret engelleri, en büyük ticaret ortağı ile artan sürtüşmeler ve aşırı kaldıraçlı hanehalklarını ve küçük işletmeleri sıkıştıran yüksek faiz oranlarının toksik bir karışımıyla karşı karşıya. Yine de resmi anlatı, ülkenin dünya çapında bir başbakan ve rehavetle aşırı düzeltme arasında gidip gelen bir merkez bankası altında "doğru yolda" olduğunu ısrarla söylüyor; bu giderek gerçeküstü bir kopukluk ve gerçek insanlar bedel ödemeseydi karanlık bir komik olurdu. Merkez bankası çek yerine bir kolaylaştırıcı haline geldi. Tiff Macklem enflasyonu "geçici" olarak görmezden geldi, ardından fiyatlar patlayıp bir neslin en agresif faiz artışı döngüsünü başlattıktan sonra büyük bir tahmin başarısızlığını kabul etti; ipotek sahiplerini ve hane harcamalarını ezdi ve Kanadalılara acının hem gerekli hem de kontrol altında olduğunu garanti etti. Tehlikeli derecede gayrimenkule bağımlı bir ekonomide, şimdi Powell'ın harcama odaklı tutumunu savunuyor, ciddi denetimi sorguluyor ve faiz indirimlerinin "yardımcı olamayacağını" söylüyor; üretken ekonominin geriye kalan kısmı sermaye stokunu yeniden inşa etmeye çalışırken, bir zamanlar öfkeyi tetikleyecek ama şimdi neredeyse hiç fark edilmiyor. Bu arada, hükümet kendini jeopolitiğe kaplıyor. Orta Doğu'daki askeri üsler saldırıya uğrar ve Ottawa'nın refleksi, Kanada'nın çok yerel ekonomik başarısızlıklarından Trump ve savaşı sorumlu tutmak. Hükümete katılmak için meclisi geçen milletvekilleri, siyasi sınıfın sormayı reddettiği demokratik sağlık hakkında temel sorular gündeme getiriyor. Diğer ülkeler iklimle bağlı kelepçeli sanayi politikasından sessizce geri çekilirken, Kanada buna bağlılıkla tutunuyor ve üreticilerini doğal dezavantaja sokuyordu, evet, 1 Nisan'da bir başka Karbon Vergisi artışı! Tüm bunlar sırasında, Tahran'a yönelik tutumu ülkeyi İran rejiminin bazı unsurları için uygun bir güvenli sığınak haline getiriyor. Bunların üzerinde, gerçeklikten o kadar kopuk bir medya anlatısı var ki, kendini parodi yapmaya yakın. Basının çoğu hâlâ Carney'i seküler bir kurtarıcı, yanlış yapamayan aydınlanmış teknokrat olarak görüyor, veriler neredeyse her şeyin ters gittiğini haykırsa bile. Kanada'nın kamu söylemindeki eleştirel düşünce yaşam desteği üzerinedir; Rahatsız edici gerçekler, siyasi ve finansal sınıfın kendine anlatmayı tercih ettiği hikayeye kaba bir kesinti olarak görülür. Ama ekonomik yerçekimi konuşma noktaları veya fotoğraf çekimleri umurunda değil. Gerçekler sonunda önemli olur ve önemli olduğunda, hesaplaşma özellikle ciddi bir yüzle bunun sadece cennette bir yıl olduğunu ısrarla söyleyenlere karşı acımasız olacaktır.