Kenji Maruyama'nın Sensei kitabı da benzer ama farklı bir dokuya sahip. Her sayfayı çevirdiğimde, kemiklere vuran kelimelerin seviyesi o kadar yoğun ve acı verici oluyor ki, aynı anda üç sayfadan fazlasını okumak zor.

Aşağıda Bay Genji'nin Çıkan kısmı evcilleştirmiyorum. Aniden işaret edilse bile, suçlu olarak hiçbir işi yoktu ve sıradan bir insandı. Günlük yaşamak zor, bu yüzden mevcut hayatıma tutunmaktan başka seçeneğim yok. Ve önündeki basit hayatta küçük zevkler bulmak, istediğin zaman kalbini istediğin kadar ağlamak, öfke ve nefreti alkolle yutmak, benzer insanların dostluğunda huzur bulmak, omuzlarına güç vermemek, kendi durumunun ötesinde yükselmeyi hayal etmemek ve duyguların seni yönlendirirken her şeyi bırakmak, hayatını bir şekilde yaşamak insan hayatı değil mi? Bu sözler çınlıyor. Kolay iyileşmeden teselli arayan insan sayısı hızla artıyor. Yaygın bir eğilim var, kendinizi özel biri olarak kabul edip bunu havalı bir şey olarak görmezden geliyorsunuz. Birçok insan bu gevşek hayatı sağlam bir sırt olarak kabul ediyor. Sempatizanların sayısı arttıkça, yük ve aşağılanma azaldı ve şimdi bunun bir yaşam felsefesi olduğu gururla ifade edilen bir durum haline geldi.