Podobnie, ale inaczej, książka pana Maruyama Kenjiego jest taka sama. Każda strona, gdy ją przewracam, przynosi intensywne i bolesne słowa, które są tak mocne, że trudno jest przeczytać więcej niż 3 strony na raz.

Poniżej znajduje się fragment z "Nie daję się udomowić" pana Genji. Nawet jeśli nagle otrzymałem ostry komentarz, jako zwykły przestępca i zwykły człowiek nie mam nic do powiedzenia. Życie codziennie jest tak trudne, że nie mam innego wyjścia, jak tylko trzymać się obecnego stylu życia. I w tym skromnym życiu, które mam przed oczami, staram się znaleźć małe przyjemności, kiedy chcę płakać, płaczę do woli, a gniew i nienawiść topię w alkoholu, znajduję spokój w towarzystwie podobnych ludzi, nie napinam ramion, nie marzę o awansie społecznym, który przekracza moją sytuację, i oddaję wszystko w ręce emocji, żyjąc jakoś, co nie jest ludzkim życiem? Tego rodzaju słowa są powszechne. Liczba osób, które próbują znaleźć pocieszenie w łatwych terapiach, gwałtownie rośnie. Panuje trend, w którym ludzie czysto przyznają, że są bezwartościowi i zrzucają to z siebie, jakby to było coś wspaniałego. Wiele osób żyje, przyjmując takie luźne życie jako solidne wsparcie. Wraz ze wzrostem liczby zwolenników, poczucie obciążenia i upokorzenia maleje, a teraz można śmiało ogłosić to jako filozofię życia.