Annemi kanserden kaybettim. Hissettiğim keder, keder, kayıp, travma ve yalnızlık duygusunu kelimelerle anlatamaz. Son 7 aydır kavgasının her saniyesinde yanındaydım. Hastanede yattığı 1,5+ ay boyunca her gece onunla vakit geçirdim. Kollarımda vefat etti. Tanıdığım ve tanıyacağım en büyük kadın. Çocukları için her şeyini feda eden kadın. En alttan mücadele eden ve yine de her şey için 'Alhamdulillah' diyen. Çocuklarının en önemsiz sorunları için her zaman cevap veren ve teselli veren kadın. Her şeyin avucumda olduğunu düşünen yetişkin bir adamım. Hayatımı, hiçbir şeyin yanlış gitmeyemeyeceği bir coşkulu heyecan olarak düşündüm. Şimdi kendimi markette kaybolmuş bir çocuk gibi hissediyorum. Annesini özlemek, bir daha asla geri dönmeyeceğini bilmek. Bunun gerçek olduğunu hâlâ sindiremiyorum. Telefonumda onun bağlantısını görüyorum, onu arayamam. Fotoğraflarını kamera rulomuzda görmeye kendimi zorlayamıyorum. Artık sadece onun için dua edebilirim ve onun yarısı gibi olmaya çalışırım. Ailenle geçirdiğin her saniyeyi değerli kıl. Onların mutluluğunu görmek ve onlarla anılar yaratmak, dünyadaki herhangi bir paradan daha değerli. Seni özledim, anne. ❤️