"Bugün beni düşündüren bir an yaşadım. Dârvari Hermitage'ın avlusunda @TateTheTalisman buluştum. Ancak bu en güçlü şey değildi, Rahip Arsenie'nin tepkisiydi: onu gördüğü anda kucakladı. Basit. Doğal olarak. Hiç tereddüt etmeden. Ayinden sonra rahip durdu ve hala oturup oturmadığını sordu. Tristan ve arkadaşı (Rumence konuşan) ayrılacaklarını söylediklerinde cevap beklenmedikti: "Yarım saat daha kal." Bir formalite olarak değil. Bir davet olarak. Rahip Arsenie nadir bir rahiptir: gerçekliğe derinlemesine bağlı, çağdaş, canlı ve doğrudan vaazları var, herkes tarafından anlaşılabilir. İnsanlara, komşuya olan sevgiye, Mesih'e, Kiliseye ve Hristiyanlığa gerçek bir bağlılıkla hizmet eder. Tristan'la konuşmak istemesi başlı başına bir şey söylüyor. Tristan Tate'i ya da Father Arsenie'yi yakından tanımıyorum. Ama gördüğümü biliyorum. Ayrıca Tristan'ın tüm ayinde kaldığını da biliyorum — sabahtan sona kadar, saat 13:00 civarında. Şahsen, bugün Rahip Arsenie'den sarılmak istedim. Bana büyük bir sıcaklıkla teklif etti ve şaka "sadece bir hafta sürüyor" dedi, gelecek Pazar tekrar görüşmek istediğini söyledi. Küçük jestler bazen büyük konuşmalardan daha fazlasını söyler. Bu imge—tartışmalı bir adam, derin bir rahip ve tam bir kilise—bana çok şey anlatıyor. İnsanlar hakkında. İnanç hakkında. Uzaktan yargılamanın ne kadar basit olduğu ve gerçekliğin yaşandığında ne kadar karmaşık olduğu hakkında. Kimseyi savunmuyorum. Kimseyi kınamıyorum. Ben karar vermem. Sadece bir soru soruyorum: Bu görüntü aslında kendimiz, inanç ve kamuoyu işleyişi hakkında bize ne söylüyor?" Costin Dendea FB