Dünya aynı anda hem çok eski hem de çok yeni hissettiriyor. Bir yandan, Latam/petrol/madencilik/komünizm ile kapitalizm arasında tarife/müdahaleler var; bu da Soğuk Savaş veya Birinci Dünya Savaşı öncesi dönemlere çok benziyor. Öte yandan, tanrı benzeri teknolojiler inşa ettik, kanseri tedavi etmeye çok yaklaştık, yaşlanmayı tersine çevirdik ve uyurken ajanlarımızın bizim için kârlı işler kurmasını sağlayabiliriz. Çoğu insanın bu oksimoronu aşmaya çalışırken bilişsel uyumsuzluk yaşadığını gördüm. Ya sklerotik/durağan ve hatta nihilist "ilerleme önemsiz, her şey siyasi güç oyunu" bakış açısına ya da tamamen gerçekçi olmayan bir tekno-ütopik vizyona takıntılılar. Anahtar, her ikisinin (eski dünya + yeni dünya) doğru olabileceğini ve birbirini gerçekten güçlendirici bir döngü içinde beslediğini kabul etmek. Bu barbell şeklindeki dünyayı işleyebilecek zihinsel bir çerçeveye sahip bireyler (örneğin ham petrol jeopolitiği ve Claude kodu'nun önemi gibi) karşılaştırmalı olarak inanılmaz bir avantaja sahiptir.