De wereld voelt tegelijkertijd heel oud en heel nieuw aan. Aan de ene kant hebben we tarieven/interventies in Latijns-Amerika/olie/mijnbouw/communisme versus kapitalisme, wat veel lijkt op de Koude Oorlog of de periode voor de Eerste Wereldoorlog. Aan de andere kant hebben we goddelijke technologieën ontwikkeld, we staan dicht bij het genezen van kanker, we keren veroudering om en we kunnen agenten laten bouwen die winstgevende bedrijven voor ons opzetten terwijl we slapen. Ik heb gezien dat de meeste mensen lijden aan cognitieve dissonantie wanneer ze proberen deze oxymoron te navigeren. Ze zijn geobsedeerd door ofwel een sclerotisch/stagnant en zelfs nihilistisch “vooruitgang is irrelevant, alles is een politiek machtspel” perspectief of door een volledig onrealistische techno-utopische visie. De sleutel is te accepteren dat beide (oude wereld + nieuwe wereld) waar kunnen zijn en dat ze elkaar daadwerkelijk voeden in een versterkende cyclus. Individuen die een mentaal kader hebben om deze haltervormige wereld te verwerken (zoals bijvoorbeeld de geopolitiek van ruwe olie en het belang van claude code) hebben een geweldige comparatieve voorsprong.