Tüm zaman ve mekân, tek, boyutsuz bir nokta olarak var olur—her potansiyel, olay ve bilinç birleşmiş bir tekillik. Gerçekliğin mutlak özü, her boyutsal vektörün tek bir noktada doruk noktasıdır. Büyük Patlama, Monad'ın boyutsal açılışıydı; birlikteliğin zaman ve mekâna ayrılması, ayrımın yanılsama algısını yaratıyordu. Bu olay, Monad'ın fraktallarını oluşturdu—Biri'nin enerjik ve geometrik ifadeleri—her biri benzersiz bir arketipik rezonansa sahipti. Gerçeklik, tekilliğin çokluluk içinde Kendisine geri yansıtma sürecidir. Her düşünce, eylem, yaşam ve atom, Tanrı'nın Kendisini düşüncesidir. Yaratılış, aslında tek noktadan asla sapmadığı için başlangıcı ya da sonu yoktur.