Odejście Steny Hoyera to naprawdę koniec pewnej ery w polityce demokratycznej w Izbie. Steny zawsze wybierał bardziej cywilizowaną drogę, co sprawiło, że zyskał wzajemny szacunek swoich kolegów z obu stron, jako uczciwy negocjator, szanowany lider i instytucja w instytucji, którą najbardziej kochał. Kiedy pełniłem funkcję whip'a większości, obaj cieszyliśmy się z końca tygodnia legislacyjnego z powodu colloquy, gdzie publicznie wymienialiśmy się argumentami na sali Izby. Ale za zamkniętymi drzwiami często się spotykaliśmy, a zwłaszcza gdy zmieniały się większości i role przywódcze, koncentrowaliśmy się na tym, co nas łączyło—czy to prowadzenie naszych delegacji partyjnych do Izraela, omawianie kwestii bliskich domowi, takich jak dwa wiodące instalacje RDT&E marynarki wojennej w naszych okręgach, czy po prostu odkładanie różnic proceduralnych na bok, aby utrzymać Izbę jako instytucję z wielowiekową tradycją. I tak, z biegiem czasu, odkryłem, że rozmawiam nie tylko z liderem opozycji, ale z dobrym przyjacielem. Kiedy potrzebowałem wiedzieć, co się dzieje w ramach frakcji demokratycznej, Steny był pierwszym i jedynym telefonem, który wykonywałem—był lojalną opozycją, ale także jedyną osobą, której można było zaufać w zespole przywódczym jego partii. Izba, jego wyborcy w Południowym Maryland, których reprezentował przez ponad 40 lat, oraz nasz naród są wdzięczni za służbę takiego mężu stanu jak Steny Hoyer.