Młode kobiety są teraz pierwszą dużą kohortą, która została wychowana z dowodami na swoje umiejętności. Mają dobre oceny. W większości krajów osiągają lepsze wyniki niż chłopcy. Wcześniej i sprawniej radzą sobie z emocjonalną złożonością. Są społecznie, językowo i poznawczo kompetentne w sposób, który jest mierzony i udokumentowany. Kiedy więc młody mężczyzna reaguje z zaskoczeniem, wrogością lub zranioną dumą, to nie tylko seksistowskie, ale i irracjonalne. To nie ma sensu. Może być oparte tylko na arogancji. I to właśnie czyni to irytującym. Ponieważ wiadomość, jaką młode kobiety otrzymują teraz, to nie "nie jesteś zdolna". To "jesteś zdolna, ale proszę udawaj, że nie jesteś, ponieważ moja tożsamość zależy od bycia wyjątkowym z definicji, bądź miłą dziewczyną i ustąp swoje miejsce mężczyźnie, który będzie zły, jeśli tego nie osiągnie". To tworzy specyficzny rodzaj psychologicznego szoku: bądź pewna siebie, ale nie zagrażaj, bądź inteligentna, ale nie poprawiaj, bądź kompetentna, ale zachowuj wdzięczność, bądź ambitna, ale łagodź męską dumę. A kiedy mężczyzna czuje się osłabiony przez kobiecą kompetencję, ciężar cicho spoczywa na kobiecie, aby zarządzać jego emocjami w obliczu rzeczywistości, której nie stworzyła. Jak czuje się samotny, czuje się bezużyteczny, czuje się niechciany, czuje się nieistotny. To wciąż zawsze dotyczy jego. Ponieważ nigdy nie chodziło o to, że kobieta nie jest w stanie czegoś zrobić. Chodziło o to, że jej ucisk i bierność były wykorzystywane do fałszowania i wyolbrzymiania męskiego poczucia celu i dumy.