Ogromną rzeczą dla mnie w dorosłości było uświadomienie sobie, że mogę po prostu "działać normalnie" najlepiej jak potrafię i nie martwić się tym bardziej. To znaczy: starać się być miłym, uprzejmym, troskliwym, nie ranić nikogo, jeśli to możliwe, być gotowym i zdolnym do angażowania się w konflikty z ludźmi, których kocham. I mimo to nie wszyscy będą mnie lubić, a czasami zranię uczucia innych ludzi i to jest po prostu częścią życia. Nie wiesz i nie możesz przewidzieć, skąd pochodzą inni ludzie i to nie jest generalnie twój problem, co na ciebie projektują; empatia jest z konieczności niedoskonała. Kiedyś żyłem w ciągłym strachu, że przypadkowo kogoś urazę, ponieważ dla mnie najgorszą rzeczą na świecie była myśl o obrażeniu kogoś lub byciu nielubianym (po prostu klasyczne zachowanie zaspokajające innych). Ale w rzeczywistości to wyczerpujący sposób na życie i prowadzi do ciągłej, drobnej nieuczciwości. Sposób, w jaki aspiruję teraz żyć, to po prostu być przyzwoitym człowiekiem najlepiej jak potrafię i akceptować konsekwencje moich działań oraz przepraszać, gdy się mylę.