Als een degeneratieve gokker is het surrealistisch wanneer je eindelijk zonder geld komt te zitten. Het voelt als wakker worden uit een droom. Want tot dat moment droeg elke nieuwe inzet een klein sprankje hoop. Vooral als je eerder een "succesvolle gokker" bent geweest en alles weer hebt terugverdiend. Dat maakt het nog moeilijker om te stoppen. Je geeft eigenlijk pas de hoop op als er niets meer over is. Dan ben je gedwongen om daar te zitten met het volle gewicht van je fouten. En vreemd genoeg is er een soort vrede in. Je wist altijd dat je acties je daarheen konden leiden. Maar je wist niet hoe je moest stoppen. Maar dat moment. Wanneer alles weg is. Is ook het moment waarop je eindelijk kunt herbouwen met betere gewoonten en betere beslissingen. Bakje voor bakje. Of je kunt weggaan. En als je ervoor kiest om te stoppen, zou ik je niet de schuld geven. Maar ik ben vandaag nog steeds hier omdat ik niet weet hoe ik moet stoppen.