Mijn collega nam elke avond de lange weg naar huis. Twee extra bushaltes, meer lopen, meer geld, meer tijd. Op een dag vroeg ik haar waarom ze niet gewoon de kortere steeg achter ons gebouw nam. Ze lachte en zei: “Oh, omdat een man me daar eens volgde en me vertelde dat hij ‘kon doen wat hij wilde’ en dat niemand me zou horen schreeuwen.” Dus nu belt ze elke avond een mannelijke vriend en doet alsof ze aan de telefoon is met haar “vriendje.” Soms lacht ze zelfs hard en zegt dingen als: “Ja, ik zie je over vijf minuten, schat,” zelfs als ze helemaal alleen is. Niet omdat ze aandacht wil. Niet omdat ze dramatisch is. Omdat het veiliger klinkt om “bezet” en “beschermd” te zijn dan om te klinken als een vrouw alleen. Mannen kunnen zich niet eens voorstellen welke berekeningen vrouwen elke dag maken om gewoon levend thuis te komen.