De gemakkelijkste manier om erom te lachen is om de statusrollen te doorbreken en de tegenovergestelde rol te spelen dan je 'objectief' in de situatie zou kunnen zijn. Het vreemde aan het statusspel is dat zodra je het begint te vervormen, je je realiseert dat het allemaal een verhaal is - het is niet echt. Het is gewoon de premisse van hoe we elkaar behandelen, of de behoefte voelen om dat te doen. Als je de regels van het spel schendt door de rol niet te spelen die anderen misschien van je verwachten, kun je zowel meer plezier hebben als minder geïdentificeerd zijn met de manier waarop mensen jou waarnemen. Je realiseert je hoe vrij je bent, hoe licht verhalen zijn, hoeveel je ze kunt veranderen en andere kunt kiezen. Het is echt een soort ontwaking om de regels te doorbreken (omdat je je realiseert dat niemand ze daadwerkelijk handhaaft; dat *jij* degene was die ze op jezelf handhaafde.)