Het is grappig, de afgelopen 4 jaar heb ik me zo... achter op schema gevoeld. Ik heb het gevoel dat al mijn vrienden meer geld verdienen dan ik, ik zie veel dommere mensen van mijn leeftijd naar verrassende hoogtes stijgen, enzovoort. En ik heb zoveel frustratie ervaren, omdat ik niet op het niveau opereer dat ik zou willen... En toch, naarmate er meer tijd verstrijkt, kijk ik soms om me heen naar veel van dezelfde mensen die me de afgelopen jaren "voorbij" zijn gestreefd, en heel vaak hebben ze een soort van inzinking en verdwijning gehad, of ze hebben hun eigen persoonlijke piek bereikt, of ze zijn gewoon ergens beland waar ik helemaal niet naar opkijk of jaloers op ben, en ze hebben vaak ook geen kinderen, en ik denk... Op mijn goede dagen, wanneer ik in balans ben... denk ik, wauw, dit zijn een paar zware jaren geweest, maar ik win eigenlijk omdat ik een geweldige vrouw en twee kinderen heb, en ik voel eerlijk gezegd dat ik nog niet eens ben begonnen. En ik realiseer me dat ik liever een paar jaar gefrustreerd ben terwijl ik een gezin opbouw, maar dan klaar ben om de komende 10-20 jaar te knallen, met een gezin dat al op een sterke basis is gestart, dan dat ik al die tijd heb geknald zonder kinderen. Als ik nooit kinderen had gehad, zou ik nu waarschijnlijk op mijn piek zijn, realistisch gezien. Terwijl, door deze jaren te geven aan het starten van een gezin, kan ik er vrij zeker van zijn dat ik nog heel ver van mijn piek ben. En ik krijg ook een prachtig gezin. De ups en downs zijn gek...

@eade_bengard Ik bedoelde niet dat het zo snappy klonk. bedankt Eade. :-)