Mensen haten pretentie, maar ze zullen je dat vergeven, want zij zijn ook pretentieus en ze zouden het veel liever vinden om te weten dat jij dat ook bent. Maar als ze denken dat je pretentieus bent—en een beetje graven laat zien dat je slechts doet wat ze vermoeden dat je doet—begint er een duidelijke woede op te borrelen. Zelfs als je het slecht doet, met grote moeite, verzacht dit hun hart in het geheel niet. Sterker nog, het intensifieert de woede omdat ze nu echt geen excuus meer voor zichzelf hebben. Want als jij slecht kunt proberen en je inspanning slecht kunt volhouden, dan kan hun eigen zelfverraad op basis van onhaalbaarheid niet langer worden volgehouden. Je leven oprecht toewijden aan iets kinderlijk en naïef, en echt romantisch en achterlijk genoeg zijn om ervoor te gaan en nooit te stoppen—dit is de enige onvergeeflijke zonde voor degenen die ooit iets kinderlijks in zichzelf hebben verraden.

Dood en dood op alle punten, hoe doen ze dat?

Als je niet van me hield toen ik zelfs niet provocerend was, dan begrijp je me nu niet, nu ik gewoon een monster ben.