Recht in het kloppende hart van de Melkweg—ongeveer 26.000 lichtjaar verwijderd—schuilt Sagittarius A*, het superzware zwarte gat van onze melkweg dat ongeveer 4 miljoen zonsmassa's weegt. De meeste dagen lijkt het bedrieglijk kalm: een zwakke, constante fluistering van röntgenstraling van het hete gas dat net buiten zijn gebeurtenishorizon draait. Dan—bam—laat het een flare los. Plotseling straalt het 10 tot 100 keer helderder dan normaal, soms zelfs nog meer. Deze röntgentantrums gebeuren bijna dagelijks, als een kosmische stroboscooplamp die zonder waarschuwing aan gaat. Maar hier is de echte wending: het is geen willekeurige chaos. Een diepgaande analyse van 15 jaar gegevens van NASA's Swift Observatory (de onvermoeibare jager van gammaflitsen die sinds 2006 naar het Galactische Centrum kijkt) onthult iets veel vreemder. Onder leiding van Alexis Andrés en collega's toont de analyse aan dat Sgr A* niet alleen dagelijks flares heeft—het doorloopt meerjarige stemmingen: 2006–2008: hyperactief, vuurt flares af als vuurwerk. ~2008–2012: een lange, griezelige stilte—dramatisch minder uitbarstingen. Na 2012: de activiteit neemt weer toe en blijft verhoogd tot in de late jaren 2010. Geen duidelijke periodiciteit. Geen voor de hand liggende trigger van een ster die te dichtbij komt of een gaswolk die brandstof dumpen. De flares… veranderen gewoon van ritme over de jaren, alsof het zwarte gat zelf in langzame, onvoorspelbare cycli ademt. Wat drijft dit? Theoretici wijzen op verschuivende magnetische velden die in het omringende plasma draaien, misschien herschikkend als een dynamo die op hol is geslagen. Of subtiele veranderingen in de accretie-stroom die het beest voedt. Nog niets definitiefs—de fysica blijft ongrijpbaar. En het verhaal blijft zich ontwikkelen. Recente aanwijzingen van telescopen zoals XRISM (vanaf 2026) suggereren dat Sgr A* mogelijk enorme uitbarstingen heeft gegooid slechts een paar honderd tot ~1.000 jaar geleden—helder genoeg zodat nabijgelegen gaswolken nog steeds gloeien met de "lichtecho's" van die oude flares, waardoor onze stille buur tijdelijk duizenden keren gewelddadiger lijkt in het recente kosmische verleden. Swift, Chandra, XRISM en de crew van de Event Horizon Telescope blijven kijken. Elke nieuwe flare, elk stil jaar, onthult weer een laag van het mysterie: het centrale monster van onze melkweg is niet inactief—het is rusteloos, humeurig en vol geheimen die we pas net beginnen te ontcijferen. (Primaire bron: Andrés et al. 2022, MNRAS — "Een Swift-studie van langetermijnveranderingen in de röntgenflaring-eigenschappen van Sagittarius A*". Voortdurende monitoring blijft deze inzichten uitbreiden.)